CEZASIZLIK KÜLTÜRÜ VE ENSAR VAKFI: ''BİR KEREDEN BİR ŞEY OLMAZ''

 "SUÇU İŞLEYEN KADAR, SUÇA GÖZ YUMANDA SUÇLUDUR"

Eylül Yağlıkara'nın katili, Uğur Koçyiğit telefonunda çocuk pornosu bulundurmaktan gözaltına alınıp serbest bırakıldı. Irmak Kupal'ın katili, Himmet Aktürk, daha önce iki yaşındaki yiğenini tacizden gözaltına alınıp, akli dengesi yerinde olmadığı için serbest bırakıldı. Himmet Akyüz'ün on ile on sekiz yaş arasındaki kız çocuklarına ilgi duyduğu biliniyordu. Pelda'nın ailesi, kızlarının cinsel istismara uğramasına göz yumdu ve kızlarının istismarcısıyla dini nikahla evlenmesine izin verdi. Adaleti sağlayan yetkililere, bakanından, savcısına, hakimine sormak istediğim bir soru var; ADALETİ NEDEN SAĞLAMADINIZ! 

(UNUTMA(K)! BAŞLIKLI YAZIMDAN ALINTI)

Ensar Vakfı Çocuk İstismarı Olayı; 2016 yılında, Karaman'da meydana gelen ve on çocuğun vakfa bağlı öğrenci yurdunda görevli öğretmen tarafından istismara maruz kaldığı olaydır. 

Olayın ardından gelişen süreçte fail, beş yüz sekiz yıl hapis cezası aldı. Ancak istismarcıya verilen ceza, vakfın yöneticilerinin ceza almaması ve vakfın diğer benzer vakıflarla ve iktidarla olan ilişkisi gün yüzüne çıkarılmadı. Bu durum, toplumda daha da geniş bir tartışmanın kapılarını araladı.  Ensar Vakfı olayının Türkiye'de yarattığı toplumsal şok dalgası, yalnızca bir çocuk istismarı vakası olmanın ötesine geçti. Bu olay, birçok yönden cezasızlık kültürünün derinleşmiş hali olarak değerlendirildi. Türkiye’de bu tür olayların ardında sıklıkla bir cezasızlık mekanizması devreye giriyor ve adaletin tecellisi gecikiyor veya eksik kalıyor.

Bu noktada dönemin Aile ve Sosyal Politikalar bakanı Sema Ramazanoğlu'nun olayla ilgili skandal açıklamasını hatırlamakta fayda var. ''Karaman'da ilk vaka ortaya çıkar çıkmaz hemen hukuki açıdan bakanlığımız müdahil oldu, bir kere olması karalamak için gerekçe olamaz." Bu açıklama olayın üstünün kapatılacağının göstergesiydi. Ensar Vakfı olayı ve bakanın skandal açıklaması, bizlere cezasızlık kültürünün toplumda nasıl var olup yaygınlaştığını göstermektedir. Bu tarz olaylar, sadece bireysel olarak değil, kurumsal olarak ele alınmalıdır. Kurumların ve siyasilerin olayın üstünü kapatması, Ensar Vakfı gibi kurumların adli ve toplumsal denetimden kaçması, sorumluların adalet mekanizmasını işletmediği bir sistemin varlığı olarak karşımıza çıkmaktadır. 

Cezasızlık kültürü, sosyal ve politik olarak kendini belirgi biçimde gösterir. Ensar Vakfı olayında da vakfın iktidar partisi AKP ile yakın ilişkide olması olayın adli vaka olmasının önüne geçmiştir. Ensar Vakfının iktidar ile olan ilişki ağı, adaletin sağlanmasını engellemiştir. İstismar olayının ardından, vakfın toplumdaki itibarını korunmaya çalışılmış ve olayın vakıfla bağlantısının soruşturulması engellenmeye çalışılmıştır. Ensar Vakfı olayından sonra, toplumsal tepkiler görülmüş olsa da, sonuç olarak ciddi bir kurumsal hesap sorulma durumu gerçekleşmedi. Bütün suç vakıfta görevli öğretmenin üzerine yıkılmşıtır.

Ensar Vakfı olayı, Türkiye'de cezasızlık kültürünün ne denli derin ve yaygın olduğunu gözler önüne sermiştir. Olayın ardından vakıfta görevli öğretmenin ceza alması, adaletin tam anlamıyla sağlandığı anlamına gelmez. Zira olayın geri planında ki, kurumlar ve siyasiler hiçbir ceza almadı. Cezasızlık kültürüyle mücadele etmek için, adaletin sağlanması için, güçlü bir toplumsal irade ve şeffaf devlet mekanizmaları gerekir. 

Tekrar soruyorum! Uğur Koçyiğit, telefonunda çocuk pornosu bulunmasına rağmen neden serbest bırakıldı? Himmet Aktürk, yiğenini taciz etmesine rağmen neden serbest bırakıldı? Bakan Sema Ramazanoğlu, neden Ensar Vakfı olayını kapatmaya çalıştı? Pelda'nın ailesi neden ceza almadı? AKP Diyarbakır milletvekili Galip Ensarioğlu neden Narin Güran'ın ailesini korumaya çalışıyor? Bakanlar, savcılar, hakimler ADALETİ NEDEN SAĞLAMADINIZ!