"BU BİR KÜRESEL EMPERYALİST PAYLAŞIM SAVAŞI DEĞİLSE NEDİR? "
Dünya, bir kez daha sermayenin krizlerini silahla çözmeye yöneldiği bir eşiğe dayanmış durumda. Emperyalist merkezlerde biriken çelişkiler, pazar daralması, enerji ve hammadde rekabeti; bugün Venezuela’da darbeyle, denizlerde el konulan tankerlerle, Ortadoğu’da mahalleleri hedef alan operasyonlarla dışavuruluyor. Burjuva siyasetinin “güvenlik”, “istikrar” ve “demokrasi” gibi süslü kavramlarla örtmeye çalıştığı bu süreç, gerçekte kapitalist sistemin yeniden paylaşım kavgasıdır. Bu yüzden sorulması gereken soru, dünyanın üçüncü emperyalist paylaşım savaşına gidip gitmediği değil; emperyalizmin süreklileştirdiği bu savaş halinin hangi bedellerle ve kimin kanı üzerinden sürdürüldüğüdür.
Burjuva medyası hala temkinli: “Gerilim”, “kriz”, “bölgesel çatışma”… Oysa yaşananlar, Lenin’in yüz yıl önce tarif ettiği emperyalizmin güncellenmiş halidir. Sermaye birikiminin tıkandığı, pazarların daraldığı, enerji ve hammadde kaynaklarının yeniden paylaşılmak istendiği her tarihsel dönemde olduğu gibi bugün de silahlar konuşuyor. Sadece savaşın adı konulmuyor.
ABD’nin Venezuela’ya saldırısı ve Maduro’nun esir alınması bir “demokrasi müdahalesi” değildir; petrolün ve siyasal bağımsızlığın gaspıdır. Latin Amerika bir kez daha arka bahçe ilan edilmiştir. Küba ve Kolombiya’nın sıradaki hedefler olarak telaffuz edilmesi, Monroe Doktrini’nin 21. yüzyıldaki kanlı devamıdır. Emperyalizm, krize girdiğinde ilk refleksini yine güney yarımkürede gösterir.
Trump’ın “Grönland bize lazım, gerekirse askeri güç kullanırız” sözleri ise artık örtme ihtiyacı bile duyulmayan bir yağma ilanıdır. Kapitalist merkezler için coğrafya, üzerinde yaşayan halklarla değil; yeraltı kaynakları, ticaret yolları ve askeri üs potansiyeliyle anlamlıdır. Toprak bir metadır, devletler şirket, ordular ise tahsilat memuru.
Denizlerde yaşananlar bu gerçeği daha da çıplak hale getiriyor. Uluslararası sularda Rus gemisine baskın yapılması, Çin’e petrol taşıyan Venezüella tankerine el konulması… Bu, hukukun değil sermayenin egemenliğidir. Serbest piyasa masalı burada biter. Çünkü kapitalizm, yalnızca kar ettiğinde “serbest”, krize girdiğinde ise zor aygıtıdır.
Ortadoğu’da yaşananlar da bu zincirin halkasıdır. İran’daki iç karışıklıklar, İsrail ile Şam yönetimi arasındaki diplomasi oyunları ve hemen ardından Halep’te Kürt mahallelerine yönelen operasyonlar… Emperyalist sistem, halkları birbirine kırdırarak bölgeyi yönetir. Etnik, mezhepsel ve ulusal fay hatları, büyük güçlerin elinde ucuz birer mühimmat haline gelir. Bedeli ise her zamanki gibi işçiler, yoksullar ve yerinden edilen milyonlar öder.
Burada sorulması gereken soru şudur: Dünya üçüncü emperyalist paylaşım savaşına mı gidiyor? Yanıt daha rahatsız edici: Kapitalizm zaten sürekli küresel bir savaş halidir.
Bugün savaşlar ilan edilmiyor çünkü sermaye için süreklidir. Bir yerde darbe olur, başka yerde ambargo; bir coğrafyada işgal, diğerinde iç savaş… Hepsi aynı sistemin farklı yüzleridir. Silah tekelleri kazanır, enerji şirketleri kazanır, finans kapital büyür. Ölenler ise istatistiktir.
Burjuva siyasetçileri “barış”tan söz ederken, silah bütçeleri rekor kırıyor. Diplomasi masaları kurulur kurulmaz yeni cepheler açılıyor. Çünkü bu sistem barış üretemez. Kapitalizm için barış, karsızlıktır.
Dolayısıyla mesele üçüncü emperyalist paylaşım savaşının başlayıp başlamadığı değil; ezilenlerin bu savaşı ne zaman fark edeceğidir. Tarih bize şunu defalarca gösterdi: Emperyalist savaşları durduran şey ne diplomatik bildiriler ne de uluslararası hukuk metinleridir. Onları durduran tek güç, örgütlü halkların direnişidir.
Bugün yaşananlar bir “savaş ihtimali” değil, çürümüş bir düzenin son çırpınışlarıdır. Ve bu düzen, ya dünyayı ateşe vererek ayakta kalmaya çalışacak ya da kendi mezarını kazacaktır.
Yorumlar
Yorum Gönder